من هم، یک آقا زاده هستم!!!

امروز عصر، بیت آیت الله فقید، خاطرات نقل شده و آرمیدن در کنار فرزند شهید و مظلوم

bayatzanjani — Sun, 20 Dec 2009 21:18:18 GMT

از صبح تا حالا، غیر از همراهی کردن پدر در زمان حضورشون در دفتر آیت الله منتظری، یک بار دیگه هم خودم با وجود کسالت و ضعف جسمانی ای که داشتم، به اونجا سر زدم و جمعیتی که بار دوم مشاهده کردم، به یقین چند برابر جمعیت امروز صبح بود.

زمان ورود دوم من به دفتر که همزمان با اذان مغرب به افق قم بود، آیت الله صادقی تهرانی رو دیدم که در حال خروج از دفتر بودن و این نشون دهنده این بود که دیدار و رفت و آمد علما از صبح امروز تا زمان نماز مغرب ادامه داشته.

درب منزل ایشون باز بود و رفت و آمد برقرار و زمان ورود، متوجه شدم که پیکر مطهر ایشون در درون یک محفظه قرار داده شده و افراد مختلف در کنار پیکر، ابراز احساسات می کنن. نماز مغرب به جماعت در حسینیه برقرار بود و جمعیت بیش از همیشه. در صفهای نماز هم چهره های آشنائی دیده می شد. از آقا هادی قابل که اخیراً آزاد شدن تا حضرات اعضای مجمع محققین و یا آقا محمد رضا جلائی پور.

سری به آقا سعید زدم و تسلیتی به ایشون گفتم چراکه صبح ایشون رو ندیده بودم و این وظیفه ای بود که باید انجام می شد.

همسرم و خانواده پدرشون غیر از اینکه مقلدین آیت الله منتظری بودن، رابطه دوستی خوبی هم با خانواده ایشون داشتن و صبح قبل از رفتن ما، به منزل آیت الله مراجعه کرده بودن. جائی که صبح پیکر اون مرجع فقید هم در حیاط اونجا قرار داده شده بود. آمنه(بگذریم از اینکه از صبح تا حالا چقدر گریه کرده) می گفت که دختر آیت الله فقید نقل می کرد که شب گذشته و یا پریشب(در ذهن من نمونده و خطا از منه)، همراه با مادرم به اطاق پدر رفتیم و زمان ورود، آیت الله به همسرشون می گن: حالتون چطوره حاج خانوم؟ و اون خانوم بزرگوار می گن: شما خوب باشید، ما هم خوبیم.... دختر ایشون نقل می کنن که در ذهن نداشتم که آیت الله برای نماز صبح بیدار نشن ولی وقتی که این موضوع اتفاق افتاد، ما موضوع رو به این مرتبط کردیم که لابد بواسطه دیر استراحت کردن دیشب بوده ولی وقتی دختر خانومشون برای بیدار کردنشون موقع خوردن دارو، بالای سرشون می رن و صداشون می کنن، متوجه می شن که دیگه پدر رفته.

دیشب حدود ساعت یک و نیم، ایشون می خوابن و با هرگز بیدار نشدنشون، اعلام می کنن که یک بزرگ مرد دیگه هم به تاریخ پیوست.

خاطرات جالبی از ایشون نقل می شه ولی یکیش که در مورد خودم بود رو بگم، بد نیست. در جریان دیدار عده ای از دوستان با ایشون که من هم اتفاقی حضور داشتم، احمد آقا من رو به اون بزرگوار معرفی کرد و ایشون خیلی شیرین به من گفتن: شما آقا محسنی؟ و عرض کردم: بله و ایشون ادامه دادن: مصاحبه ات رو در روزنامه شرق خوندم. راجع به رساله آقای بیات. خوب بود. موفق باشی. یادمه که اون مصاحبه ای که ایشون می فرمودن رو فقط در دو خط اونهم در گوشه صفحه سیاسی روزنامه کار کرده بودن و این مطلب برای من واقعاً جالب بود که ایشون روزنامه رو چقدر کامل و خوب می خونن.

یا مطلب دیگری که به مراتب از ایشون نقل شده اینه که در مباحث علمیشون، تعمد داشتن از حضرت امام^(ره) یاد کنن و روی نظرات ایشون تاکید می کردن. حتی حضرت آقای برقعی نقل می کردن که در جلسه استفتاء، وقتی نظرات مراجع مختلف نقل می شد، ایشون می فرمودن: نظر امام راجع به این موضوع چیه؟ و این نشون دهنده اینه که رابطه ایشون بر خلاف اون همه حرفها و فضا سازیهائی که شده بود، با حضرت امام چگونه بوده؛ و یا توصیه ایشون به نوه های حضرت امام پیرامون اینکه باید در جایگاه علمی خوبی قرار بگیرن چراکه اونها یادگاران مرد بزرگی هستن.

پیکر اون مرجع بزرگ فردا صبح در کنار فرزند شهیدش در صحن مطهر حضرت معصومه^(س) به خاک سپرده خواهد شد و آئینه خواهد بود برای آنانی که عمری در حق او ظلم کردند و حتی از حقوق یک انسان معمولی، محرومش.

زمان و مکان تشییع

bayatzanjani — Sun, 20 Dec 2009 12:39:34 GMT

تشییع پیکر پاک مرجع فقید، فردا صبح راس ساعت 9، از مقابل بیت ایشان(قم ، بلوار شهید محمد منتظری) به سمت حرم مطهر حضرت معصومه^(س) خواهد بود. اگر خبر جدیدی به دستم رسید اطلاع رسانی می کنم.

ارتحال بزرگ مرد تاریخ حضرت آیت الله العظمی منتظری(ره)

bayatzanjani — Sun, 20 Dec 2009 07:51:18 GMT

تلفن زنگ خورد و با زنگش، از خواب بیدار شدم. یکی از دوستان از تهران بود و خبری رو از من سئوال می کرد. به این علت که بازار شایعه داغه، اول خبر رو تایید نکردم ولی بعد از اس ام اس یکی ازدوستان از دفتر آیت الله العظمی منتظری^(ره)، معلوم شد که متاسفانه ایشون دارفانی رو وداع گفتند.

خبر تاسف برانگیز بود و ما نمی تونستیم به سرعت اون رو به پدرم اطلاع بدیم و زمانیکه داشتم خودم رو آماده رفتن به پائین و انتقال خبر می کردم، متوجه شدم که پدرم بواسطه تلفن یکی از رفقا، داستان رو فهمیدن و آماده رفتن به دفتر اون مرجع بزرگوار هستن.

با آقا هادی قبل از اینکه پدر بیان، به دفتر رفتیم و وقتی که دیدم مراجع معظم تقلید، اونجا هستن و افراد زیادی هم در حال ترددند، تصمیم به هماهنگی با پدر گرفتیم که بعد متوجه شدیم که ایشون قبل از این هماهنگی به سمت دفتر اون مرجع سفر کرده، حرکت کردند.

آیت الله العظمی شبیری زنجانی، آیت الله العظمی موسوی اردبیلی، آیت الله العظمی صانعی،آیت الله العظمی گرامی، آیت الله امینی و آیت الله محقق داماد از بزرگانی بودند که قبل از آمدن پدر در اونجا حاضر و مشغول تسلی دادن به حاج احمد آقا بودند. پدر هم آمدن و بواسطه شرایط جسمانیشون، فقط چند دقیقه ای نشستن و بعد هم عازم منزل شدن.

ظاهراً فردا تشییع جنازه اون بزرگ مرد تاریخه که آزاد زیست و آزاده از دنیا رفت.

تاریخ خود گواهی خواهد داد که بر این بزرگ مرد در طول دوران حیات پر خیر و برکتش چه گذشت.

روحش شاد و با رسول الله^(ص) و اهل بیتش^(ع) محشور باد.

روز دوم محرّم، موضوع صحبت ها و میهمانان محترم امروز

bayatzanjani — Sat, 19 Dec 2009 21:10:18 GMT

سخنرانان در روضه های دهه اول محرم، هر روز رو به یک نفر اختصاص دادن و در واقع از روز اول که به مسلم بن عقیل^(ع) اختصاص داده شده، شروع به صحبت می کنن تا روز دهم که وضعیتش مشخصه. امروز هم که روز دوم بود، اختصاص به حرّ بن یزید ریاحی داشت. این اختصاصی که عرض می کنم، از این جهته که در هر یک از روزهای این دهه، به یک نفر از شهدای کربلا پرداخته می شه و شخصیت و نوع اتفاقاتی که برای او رخ داده، مورد تحلیل و بررسی قرار می گیره. خوب داستان حرّ هم در کربلا، داستان خاصی است و می شه گفت یک حرکت منحصر به فرد که شاید فقط از چون اوئی بر می اومد. به همین جهتی که عرض کردم، حضرات سخنرانان دفتر هم امروز راجع به حرّ گفتن و خوندن و بحث هایی رو مطرح کردن. اینکه یک انسان می تونه با یک تصمیم صحیح از حرّ بن یزید ریاحی در ارتش عبید الله زیاد خودش رو به حرّی تبدیل کنه که تاریخ به او بباله و اون جملات بلند رو امام حسین^(ع) در مورد او به زبان بیاره. اینکه یک انسان اگر آزاده باشه، می تونه در اونچنان شرایط سختی، تصمیم صحیحی بگیره و اون اتفاقی رو رقم بزنه که همه می دونن...

دو-سه نفر از دوستان تهرانمون هم امروز اومده بودن و از اینکه می دیدن پدر در روضه ها شرکت می کنن، هم خوشحال شدن و هم ناراحت. خوشحال از اینکه پدر سرحال تر از روزهای قبل هستن و ناراحت اینکه چرا در مراسم روضه شرکت می کنن و شاید این برای قلبشون مضرّ باشه. این مطلبی بود که دیشب هم راجع بهش با مادرم حرف شد و ایشون هم به پدرم گفتن که شاید براشون بهتر باشه که در همه جلسات شرکت نکنن ولی پدر جوابشون شرکت در تمام مراسم بود.

امروز یک خوابی رو هم خانوم آقای نجفی دیده بود که اونهم جالب بود و راجع به همین مراسم بود که اگر شد روزی نقلش می کنم.

آیت الله گرامی از مراجع معظم تقلید نیز، امروز مهمان جلسه ما بودن که از آمدنشون مثل همه روضه های ماههای محرم گذشته، خوشحال شدیم.

تا فردا که ببینیم زنده ایم یا نه.

یک موضوع جالب راجع به عنوان آیت الله برای آقای هاشمی

bayatzanjani — Fri, 18 Dec 2009 22:02:18 GMT

شاید به این سرعت و با این فاصله نوشتن یک پست جدید، خیلی زیبا نباشه ولی موضوع اینقدر برام جالب بود که گفتم تا داغه، بنویسمش.

چرخی در سایت رجانیوز می زدم که تیتر"توضيح معاون خبر ايرنا درباره دستورالعمل جنجالي عناوين هاشمي” نظرم رو به خودش جلب کرد و البته نکته مهمش عبارت آخر با این مضمون بود که "داوري در پايان تاكيد كرد: البته سوابق و مستندات موجود نشان ميدهد كه عنوان "آيت الله" براي نخستين بار از سوي دفتر آقاي هاشمي رفسنجاني براي ايشان مطرح شده و سپس اين موضوع با تلاش‌ها و پي‌گيري‌هاي خاص به جامعه سياسي و رسانه اي كشور ارائه شده است."

این جمله من رو به شک انداخت که خود همین آقایون این عنوان رو برای ایشون باب کردند و چطور امروز اومدن و می گن دفتر ایشون این مسئله رو مطرح کرده!

شاهدش هم عکسی بود که در آرشیوم و از سفر آقای هاشمی به اردبیل در زمان استانداری آقای احمدی نژاد داشتم و جالب اینکه در اون عکس،در یادمان افتتاحی که آقای هاشمی در مقابلش ایستاده، عبارت آیت الله حک شده.

از خیلی مسائل دیگه هم بگذریم..

الله اعلم

اولین روز روضه ها، موضوعی خوب برای منبر و سخنان یک "دانشمند برجسته"

bayatzanjani — Fri, 18 Dec 2009 20:42:18 GMT

اولین روز روضه انجام شد و پدر هم در این جلسه شرکت کردند. سخنران اول مجلس، حضرت آقای برقعی بودن که اتفاقاً بحث خیلی خوبی رو هم شروع کردن و به احتمال قوی در طول ده شب، خیلی مجموعه کاملی خواهد شد. صحبت ایشون پیرامون آسیب های تهدید کننده عزاداری های ایام محرم بود و در این باب به نکات خوبی هم اشاره داشتن و مثلاً فرمودن که اصلاً چرا باید در فرهنگ عزاداری از این عبارات استفاده کرد که مثلاً حضرت^(ع) در ظهر عاشورا، فلان قدر از دشمنان رو به درک واصل کرد؟ و اینکه گاهی اوقات اغراق هائی در موضوعات اینچنینی پیش می آد که اصل موضوع رو تحت الشعاع قرار می ده.

هر موقع بحثی راجع به مسائلی از این دست پیش می آد، من رو یاد بعضی از جلسات می اندازه که شخصاً در اونها شرکت داشتم و شاید بد نباشه که به یکیش اشاره کنم. قضیه مربوط به بیش از پانزده سال قبله که همراه با برادر بزرگترم به یکی از جلسات دوستان حزب الله اونوقت رفتیم. بماند که دوستانمون، از همون موقع ها فکر می کردن ما منحرفیم و تلاش می کردن. در ذهن ما تحول ایجاد کنن. منبری بزرگوار که مجری جلسه تعمد داشت او رو "دانشمند برجسته" معرفی کنه بعد از قرار گرفتن در پشت تریبون و شروع سخن، به داستانی اشاره کرد که ما بعد از این همه سال با یادآوریش، تنها عکس العملمون خنده تلخی است که از هزار بار گریه هم بدتره. داستان مربوط به علل نامگذاری کربلا بود و از این قرار بود که: امام علی^(ع) روزی که مشغول گذشتن از مکانی بودن، می بینن که فردی در یک زمینی مشغول کشاورزیست. امام از ایشون سئوال می کنن که این سرزمین چه اسمی داره؟ و اون بنده خدا می گه: اینجا نینواست. حضرت دوباره سئوال می کنن اسم دیگر اینجا چیه؟ و اون کشاورز اسم دیگری رو می گه. در این لحظه امام^(ع) به زبان فارسی می فرمایند که: اینجا کاربالا(سخنران تاکید می کرد که منظور حضرت این بوده که اینجا یک کار خیلی بالا و مهمی انجام خواهد شد) و به مرور این کاربالا، در زبان مردم تبدیل به کربلا شد!!!....

حضرت آقای برقعی، بحثشون کاملاً یک نکته کلیدی رو در پی داشت که عزاداری ایام محرم، باید همراه با تامل باشه نسبت به این موضوع که امام حسین^(ع)، چرا قیام کرد؟ نه اینکه مثلاً برای درآوردن گریه مخاطب، دست به هر کاری زد تا اینکه اصطلاحاً مجلس رو گرم کرد.

بعد از ایشون آقای حاجیان هم منبر رفتن که صحبت های ایشون هم خیلی خوب بود.

تا فردا که خدا چه بخواهد...

روضه های ایام محرم

bayatzanjani — Fri, 18 Dec 2009 08:04:56 GMT

این مطلب رو به عنوان یک دعوتنامه جهت شرکت در برنامه های دفتر، اینجا می گذارم تا دوستانی که علاقمند به شرکت هستند، از آدرس و زمان برنامه ها مطلع باشن.

حضرات آقایون برقعی و حاجیان در دفتر منبر خواهند رفت و این مراسم هم در دهه اول برقراره و به احتمال قوی تا سیزدهم ادامه داشته باشه.

متاسفانه به این دلیل که دفتر امکان پذیرائی از خواهران محترمه رو نداره، مراسم فقط برای آقایونه.

اطلاعیه و دعوتنامه دفتر رو هم می تونید اینجا ببینید.

قدوم همه به روی چشم.

دیدارهای امروز، جمله شیرین پدر و میهمانی حاجی تازه از سفر برگشته

bayatzanjani — Thu, 17 Dec 2009 20:54:18 GMT

طبق برنامه ریزی بنا بود دانشجویان پژوهشکده امام خمینی^(ره) و انقلاب اسلامی به دیدن پدر بیان. انتظار من این بود تا تعدادی از دانشجویانی که هنوز هم باهاشون رفاقت دارم رو ببینم، ولی عمده بچه هائی که اومده بودن، از ورودی های جدید بودن.

بنا بود که امروز همین یک دیدار انجام بشه و چون تعداد دانشجویان هم زیاد بود، نمی شد از اونها در منزل استقبال کرد و به همین جهت پدر رو به دفتر بردیم. از ساعت 12 تا 1 هم، زمان برنامه ریزی شده ما بود که البته این جلسه کمی بیشتر طول کشید. منتهی اون چیزی که خارج از برنامه رخ داد، تماس تلفنی روح الله جهت هماهنگی دیدار تعدادی از دانشجویان دانشگاه تهران که بصورت اتفاقی به قم اومده بودند، بود و جالبتر اینکه اونها دم در دفتر منتظر بودن تا اخوی کوچکم این هماهنگی رو انجام بده و البته این موضوع رو ما بعداً فهمیدیم. خلاصه این دوستان هم اومدن و پدر که با اون شرایط جسمانی نشستن بیش از یک ساعت براشون مناسب نبود، تا حدود ساعت 3 موندن و به سئوالات این دوستان هم جواب دادن.

اومدیم خونه در حالیکه مادرم، حسابی از این موضوع ناراحت بودن و گفتن:" شماها دلتون برای باباتون نمی سوزه؟" حق هم با ایشون بود چراکه پدر واقعاً امروز خسته شدن و این خستگی هم اصلاً توی این شرایط براشون خوب نیست.

بچه هائی که به دیدن پدر میان، آخر صحبت هاشون از ایشون می خوان که یک عکس یادگاری با هم بگیرن و این جمله شیرین پدر، در همه دیدارها تکرار می شه که:" گرفتن عکس برای من مشکلی نداره، ولی ممکنه بعدها بخاطر همین عکس، رد صلاحیتتون کنند."

امشب، پسر عمه همسرم هم از مکه اومده بودن و با وجود تمام تلاش من مبنی بر نرفتن به این جلسه، ولی این فعالیت من ناکام موند و شام رو مهمون اون حاج آقا و همسرشون بودیم. جای همه خالی.

یک قرار ساده، یک نتیجه دور از انتظار و قرارهای امروز و فردا

bayatzanjani — Wed, 16 Dec 2009 21:21:18 GMT

اصلاً تصور هم نمی کردم که بواسطه یک قرار ساده و دیدار با یک دوست خوب، دسترسی به اینترنت برام در پایتخت مقدور نشه و خلاصه، سرو ته مطلب دیروزم رو با اون چیزی که در پست قبل نوشتم، جمع و جور کردم و به این خاطر عذر خواهی می کنم.

علیرضا، دوست خیلی خوب من که تا مدتی قبل در دوبی اقامت داشت، چند وقتیه به ایران اومده و به این دلیل که حقی بر گردن من داره، با نریمان دوستی که من رو با او آشنا کرده بود، هماهنگ کردیم تا دیشب یک برنامه ای رو بچینیم و همدیگرو بعد از مدتها ببینیم. این قرار مستلزم این بود تا من وقتی رو بگذارم و به تهران برم و به همین خاطر با امیر دوست دیگرم که او هم بین من و نریمان، رفیق مشترک محسوب می شه هم هماهنگ کردم تا این قرار رو بصورت چهار نفری و در کنار هم سپری کنیم.

این برنامه شاید اولین برنامه من به این شکل با دوستان قدیمیم در دوران بعد از ازدواجم بود و به همین خاطر برای من واقعاً جالب بود. خلاصه قرار انجام شد و در نهایت با اصرار دوستان مبنی بر اینکه شب رو هم اونجا بمونم؛ ولی به این خاطر که همسرم رو هم همراه آورده بودم و او در منزل برادرش منتظر من بود، از دوستانم خداحافظی کردم و به منزل برادر همسرم رفتم در حالیکه ساعت از یک شب هم گذشته بود.

اطاقها تاریک بودن و همه خواب و تنها چیزی که در اون لحظه به ذهنم رسید این بود که از همسرم سئوال کنم: اینجا به اینترنت نمی شه وصل شد؟ و طبیعتاً در جواب اینکه: این وقت شب! خونه مردم؟ بمونه صبح و ... خلاصه جواب من هم، جواب هر مرد خوبی بود: شب بخیر..

صبح که بیدار شدم قبل از اینکه صبحانه بخورم، نوشتن اون مطلب عذر خواهی بود که در پست قبلی قابل دسترسی است.

صبح هم بلند شدم و امانتی رو که مادرم بهم داده بودن رو به خواهرم رسوندم و بعد برای چرخی به یکی از مجتمع های تجاری در غرب تهران و بعدش حرکت به سمت قم و خلاصه دم دمای اذان مغرب رسیدم خونه در حالیکه باید منتظر می بودم تا در همون لحظات اعضای شورای مرکزی انجمن اسلامی معلمان، برای دیدار با پدر بیان و این اتفاق تا حدود 15 دقیقه بعد از رسیدنمون، افتاد و اتفاقاً جلسه بسیار خوبی هم بود. برای فردا هم دانشجویان و ظاهراً تعدادی از اعضای هیئت علمی پژوهشکده امام خمینی^(ره) برای دیدن پدر خواهند اومد که اونها هم یادآور خاطرات زیادی برای من و پدر هستند. پژوهشکده ای که پدر به مدت ده سال بعد از پایه گذاری رشته اندیشه سیاسی در اسلام در اونجا، مدیر این رشته بودن.

عذر موجه برای بروز نشدن وبلاگ در شب گذشته

bayatzanjani — Wed, 16 Dec 2009 06:12:08 GMT

بخاطر یک کاری، موقتاً در جائی هستم که دسترسی به اینترنت تا دقایقی قبل مقدور نبود. البته هنوز زنده و آزادم و جای نگرانی نیست. امشب که برگشتم توضیح می دم. بابت بروز نشدن مطلبم در شب گذشته عذر می خوام ولی هر چه گشتم حقیقتاً جائی برای اتصال به اینترنت، پیدا نشد.

امشب و فردا شب، دو گروه مختلف برای دیدار با پدر به قم خواهند اومد. یقیناً پست بعدی هم گزارشی از این سفر یک روزه خواهد بود و نیز اینکه این دوستان، چه افرادی بودند.

تا خداوند عالم برای ما چه مقدر کرده باشد.