یه مطلب که برام جالب بود، اومدن علی آقای خمینی، به این همایش بود که با عدم اجازه ورود، توسط یه سرباز اونم دم در ورودی، مواجه شده بود، قاعدتاً سرباز بیچاره انتظار این رو نداشت که با نوه امام خمینی اون هم پشت فرمون پیکان و از همه مهمتر تک و تنها،  مواجه بشه.

شبش، شام رو مهمون دوست خوبم، روح الله بودیم تا هم خانومامون با هم آشنا شن و هم، برنامه سفر دوم زنجان رو که دیروز قرار بود انجام بشه و شد رو، برنامه ریزی کنیم.

دیروز صبح هم، راس ساعت 6 صبح از تهران حرکت کردیم و بعد از انجام کلی از کارها، مجدداً حدود ساعت 6 عصر، برگشتیم تهران. کاری که روح الله می خواد توی زنجان انجام بده، کار بزرگیه و طبیعتاً نیازمند وقت گذاشتن، من هم که توی این برنامه بیشتر نقشی شبیه به لیدر تور رو دارم، فقط آقا روح الله رو در جهت انجام شدن سریعتر کارهاش، راهنمائی می کنم.

▪ لطف اخیر یکی از دوستان به من

▪ از ضیافت شام آقای خاتمی تا تشییع جنازه آیت الله توسلی

یازده خرداد یعنی امروز، برای من یادآور یه خاطره با مزه و البته با توجه به مرور زمان، کمی همراه با افسوس بواسطه از دست رفتن خیلی از فرصتهاس. یازده سال پیش، در چنین روزی(عین اینهایئی که صبحها، توی رادیو، تقویم تاریخ می گن) ابوی و به تبع ایشون من،  شام رو مهمون آقای خاتمی بودیم که در دوم خرداد، با رای بیست میلیونی مردم، رئیس جمهور شده بود و اون روزها، بهش می گفتن: رئیس جمهور منتخب.

آقای خاتمی و بقول پدرم، این سید نجیب، بعد از رئیس جمهور شدنش، از دوستانش برای ضیافت شامی، در منزل اون موقعش که توی خیابون پاسداران بود و من بعدها از یکی از دوستان نزدیکم شنیدم که در اونجا مستاجر بوده، دعوت کرده بود .

ما، تازه از قشم اومده بودیم و پدر، خسته از سفری نصفه روزه و صرفاً برای دیدار با علمای اهل سنت هرمزگان بودن و حتی، اول تصمیم گرفتن که به این شام نرن ولی، بعدش گفتن که: باید بریم، این سید حتی در این مراسمات هم، نباید احساس تنهائی کنه.

▪ روضه روزهای جمعه و مرحوم آقای طبسی

حدود ده سالی هستش که خانواده، هر صبح جمعه، یه مجلس روضه ای برگزار می کنن و البته، بنای این مجلس، بواسطه نذر مادرم اون هم در دوره زندان پدر(سال ۷۷)، پی ریزی شده بود. 

مادرم، تقریباً روزی ۲۰ تا نذر می کنن . چراکه روزانه انقدر استرس های مختلف رو تحمل می کنن که به واسطه اونها به نذر و نیاز متوسل می شن که مثلاً فلان اتفاق ختم بخیر بشه و قاعدتاً بعدش هم که بخیر گذشت، به نذرهاشون عمل کنن. مادرم همیشه می گن: از سالی که با پدرتون ازدواج کردم، بجز همون یکسال اول، امکان نداره روزی از زندگیم رو که راحتی داشتم رو، یادم باشه و پدرم هم، همیشه می گن: اگر مادرتون در کنار من نبود، هیچ وقت و توی هیچ کاری، موفق نمی شدم.

خلاصه، این مراسم روضه، چونکه اون اوایلش مصادف بود با جریانات اتفاق افتاده برای پدر، با حضور صرفاً شخص منبری و اعضای خانواده انجام می شد، چراکه افراد مختلفی هم که با ما ارتباط داشتن، سعی می کردن در اون موقعیت، ارتباطات رو کمتر کنن که خدای نکرده، دچار گرفتاری نشن.

خدا رحمت کنه مرحوم آقای طبسی رو(منبریمون)، ایشون تا ۳ سال قبل که هنوز بینائیش رو بواسطه بیماری قند، از دست نداده بود، حضورش رو در این مراسم هفتگی حفظ می کرد و بعد از اون، آروم آروم رفت وآمد، براش مشکل شد تا اینکه سال گذشته، عمرش به سر رسید و از بین ما رفت، خدا بیامرزدش، سید همیشه آخر روضه هاش دعا میکرد که خدایا، این زندانی رو(یعنی پدر) با موسی ابن حعفر(ع) که عمرشون رو در زندان سپری کردن، در دنیا و آخرت محشور بفرما و ما هم آمین می گفتیم...

خلاصه اینکه، پدر بزرگوار، تعمد دارن که این مراسم تعطیل نشه و هر جمعه، در دفترشون این ذکر توسل انجام بشه، انشالله خدا ازشون و از مادرم قبول کنه.

دیروز صبح، دو دیدار مختلف با پدر انجام شد، اولیش جمعی از دانشجویان پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی بودن وبعدی هم جمعی از فعالان سیاسی_دانشجوئی از کاشان و شاهرود، دیدارهای خوبی بود. یک ویژگی رو من در این دیدارها دیدم که حالت همیشگی داره و اون هم، پافشاری پدر بر این نکته اس که بچه ها بدون هیچ دغدغه ای سئوالاتشون رو بپرسن، حالا این سئوالات می تونه اعتقادی باشه یا سیاسی یا هر چیز دیگه، مثلاً دیروز یکی از بچه ها، بحث مدرنیته رو مطرح کرد و گفت: ظاهر امر اینه که حوزه، بنا نداره خودش رو با مدرنیته تطبیق بده و می خواد توی همون سنت بمونه یا سئوالاتی از این دست،... بچه های دفتر، مشغول پیاده کردن صحبت ها هستن و به محض آماده  شدنشون، حتماً به عنوان یه لینک، ازشون استفاده می کنم.

دیروز، توی اظهار نظرها، خوندم که یکی از دوستان، گفتن که کمی، وبلاگ رو تحلیلی بکنم، چونکه داره یکنواخت میشه، البته من خودم هم ، این یکنواختی رو حس کردم و بزودی، کمی از این حالت خارجش می کنم و در مورد تحلیل، واقعش اینه که من اگر مطلبی به ذهنم برسه، حتماً می نویسم ولی لازمه به این نکته اشاره کنم که من تحلیل گر نیستم و فقط، دارم شرح زندگی می نویسم. در واقع، یه مشکلی که امروز توی جامعه وجود داره و خود من نسبت بهش، حرف دارم اینه که همه شدن، تحلیل گر و افراد به خودشون اجازه می دن راجع به همه چیز اظهارنظر کنن و راهکار ارائه بدن. ولی اگر، چیزی به ذهنم رسید که خواستم اون رو با دوستان هم در میون بگذارم، حتماً دریغ نمی کنم.

▪ دارالعرفان

دیشب رو خوب نخوابیدم، به همین علت کمی خسته ام و البته، این خستگی عاملی برای عقب افتادن کارهای روزانه، نیست.

صبح امروز، همراه با پدرم، اومدیم پژوهشکده والآن هم  که دارم می نویسم، به این علته که نیم ساعتی وقت آزاد پیدا کردم و دارم ازش استفاده می کنم.راستی، بالاخره، جواب اون سئوال هم آماده شد و برای اون بندگان خدا، ارسال هم شد. در کل خوب دراومد و نسبتاً قانع کننده، البته برای کسانی که قصد قانع شدن داشته باشن.انشالله

موقع ناهار، یه آقا محمود داریم که دانشجوی دکترای عرفانه و از دوستای قدیم من و روح الله، اومد و پیش پدر نشست و بعد از کلی خوش و بش کردن، نقل کرد که یک آقائی که از منبری های معروف تهرونه و تقریباً هر از چند گاهی، توی تلوزیون هم، خطابه هاش رو نشون می دن، اخیراً به قم رفته و یک محل معظمی رو گرفته و می خواد یه جائی رو به اسم دارالعرفان، اوجا راه اندازی کنه...

ابوی، وقتیکه این حرف رو شنیدن، یه لبخند تلخی زدن و یه داستانی نقل کردن که: یه آشیخ غلامرضا داشتیم، طلبه فاضلی بود و حتی درس مرحوم علامه طباطبائی رو هم خوب درک کرده بود، خیلی سالم بود، حتی خیلی باحال هم از دنیا رفت، زمانیکه اعمالش رو در منی، تمام کرده بود، گفته بود: خدایا، این اعمال خیلی به من چسبید، واقعاً خیلی زمان خوبیه الآن، برای مرگ.. . جالب اینکه ظرف چند دقیقه، فوت شده بود، خلاصه اینکه غیر از سلامتش، خیلی هم شیرین بود، یه روزی یه همچین داستانی رو براش گفته بودن، او گفته بود: دیدید بعضی ها که کلنگ می زنن، اهن و اوهونشو یکی دیگه می گه؟ یعنی زحمتش رو یک نفر می کشه، داد و بیدادشو کس دیگه ای می کنه. یک نفر بره از این آقا(منبری معروف) سئوال کنه که مگه عرفان، شبیه کبسوله و تزریقی؟ این چه کاریه آخه؟ اصلاً ایشون، چقدر عرفان خونده که امروز داره وارد این وادی می شه؟درس کدوم اساتید بزرگ عرفان رو درک کرده؟ظاهراً جدیداً اینجوری شده که درسش رو کسی می خونه و عالِمِش هم شخص دیگه ای می شه....  و اینقدر این داستان برای ایشون تلخ بود که ناهار رو نصفه رها کردن و از سلف اومدن بیرون.

اون سئوالی که گفته بودم با جواب پدر، روی سایت دفتر قرار گرفته و اگر اینجا کلیک کنید، می تونید اون رو بخونید..

▪ کاشکی خونه ما هم، نارمک بود.

امشب کمی خسته ام.

ویراستاری پاسخ پدر، به سئوالی که قبلاً گفته بودم، شاید کمی خستم کرده باشه و البته این خستگی از صرف این اصلاحات نیست، چراکه انصافاً ایشون، خوب می نویسن، ولی این اثر ناشی از اصلاحات اغلاط، زمانی اسم خستگی به خودش می گیره که شما در سئوال، این رو حس کنی که سئوال کننده، بیشتر دنبال اینه که قانع نشه.

امروز عصر، طبق معمول دوشنبه ها، سعید هم اومد و قسمت چهاردهم خاطرات رو ضبط کرد، البته ما که دعا می کنیم به قول پدر، عین دوبار قبلی که خاطرات، ثبت و ضبط شده و بعدش یه کودتا در مرکز ثبت کننده، این بار این داستان، ختم بخیر بشه.سعید، کمی هم از وضعیت مالی، می نالید و می گفت: پدرشون، اگر با صاحب خونشون کنار نیاد تهران رو به سمت قم، ترک خواهد کرد.راستی، سعید هم یه مدل آقازادس با این تفاوت که پدرشم، مستاجره.

زمانی که رسیدم قم، مادرم، باهام تماس گرفتن که قبل از اومدن خونه، کمی هم میوه بگیر.من هفت هزار تومن پول همرام بود و حس می کردم که اگه نشه با این پول، یه نیسان وانت پر از میوه خرید، لااقل، می شه برای مهمون های احتمالی چیزی رو داشت تا بقول بزرگترها، شرمندشون نشیم ولی زمانیکه از میوه فروشی اومدم بیرون و توی دستم 2 کیلو کیوی، 2 کیلو خیار و 1 کیلو گوجه سبز بود، با خودم گفتم که چی می شد خونه ما هم نارمک تهران بود، آخه شنیدم که اونجا، ارزونتر از بقیه جاهای ایرونه.

الآن قم هستم، خسته و کمی کسل، دارم موزیک متن فیلم fountain رو گوش می کنم. زیباست.

▪ رابطه عکس با میخ

دیشب، بعد از مدتها سری به یکی از دوستان قدیم که یه بوتیک توی خیابون ولیعصر دارن، زدم و تجدید خاطراتی شد. خاطرم هست اون اوایلی که تازه، خانواده تهران رو به سمت قم ترک کرده بودن، ما همیشه ناهار و شام، خودمون رو مینداختیم خونه اینها و البته یک بار هم نشد که مادر بزرگوارشون، از ما پذیرائی نکنه و لطفش رو از ما دریغ کنه.(خدایش خیرش دهدتازه دیروز شنیدم که یکی از برادرهاشون هم، به جرگه متاهلین پیوسته و ضمن خوشحال شدن از این موضوع، براش فاتحه ای هم خوندیم.(مزاح می کنم)

راجع به این عکس هائی هم که صبح گذاشتمشون توی وبلاگ، این رو باید بگم که چون خودم به شدت نگاه کردن به عکس هائی که یادآور خاطره هستند رو دوست دارم، حس کردم که بقیه هم از دیدن این عکسها، خیلی بدشون نیاد و در واقع خواستم این لذت رو تقسیم کنم. صبح، ساعت ۷ در تماسی که پدرم داشتن، گفتم که عکسهایی رو با این مشخصات، پیدا کردم و ایشون هم رفتن و وبلاگ رو و قاعدتاً عکسهای داخلش رو دیدن و برای ایشون هم تجدید خاطرات شد. پدرم همیشه میگن: اون بالا نشستن من، برای خیلی ها عذاب بود.

یادم هست ایشون، یه داستانی از اون دوره، تعریف می کردن که یه آقائی که الآن هم جزء نمایندگان مجلسه و اون موقع هم در مجلس بود، روزی رفته بود پیش ایشون و گفته بود که: آقای بیات، من هر زمانی که می بینم شما اون بالا نشستی(اشاره به جایگاه هیئت رئیسه مجلس)، انگاری که یه میخ رو دارن توی قلب من فرو می کنن.

اولش هم، از گذاشتن عکسها، کمی تردید داشتم که خدای نکرده، نکنه با دیدن عکسها، همون داستان میخ تکرار بشه.........

 تا عصر امروز، چند تا کار عقب افتاده دارم، اگه زنده باشم و شب برسم قم، مطالب دیگه ای رو هم می نویسم.

▪ اول هفته